de kromming van de avond hangt laag,
ze bedekt onze hoofden met duisternis
en legt haar adem om onze schouders
de stad wordt breder en nauwer zonder zon
in het wisselen van rood, geel en bruin
naar donkerblauw is de aflossing van de wacht
van zinnen die blijven stokken in de keel
- alleen, alleen is nooit echt alleen
2 dagen geleden
0 reacties:
Een reactie plaatsen